NOC Andrzej Stasiuk
Słowiańsko-germańska tragifarsa medyczna
adaptacja i reżyseria – Julia Wernio
scenografia – Elżbieta Wernio
muzyka – Adam Opatowicz
Tragifarsa utrzymana w plebejskim tonie, to opowieść o stereotypach, narodowych polsko-niemieckich kompleksach, głęboko zakorzenionych urazach i niechęciach.
"(...) Polacy kradną samochody i brylanty, zawożą łup do swoich „półdzikich miast”. Niemcy robią wszystko, co im się każe. Chirurg rozmyśla nad tym, „jak dziwny jest świat - Wschód potrzebuje rzeczy a Zachód krwi”. (...)
Źródło: Torsten Casimir "Polskie serce"
"Rheinische Post"
„Jeżeli istnieje na świecie człowiek, który potrafiłby przełamać wielowiekowe uprzedzenia i pogodzić Niemców i Polaków, to jest nim Andrzej Stasiuk. Tekst, który polski prozaik napisał na zamówienie teatru w Düsseldorfie, łączy dwie nacje mądrzej niż Unia Europejska.”
Źródło: Roman Pawłowski, Gazeta Wyborcza
Obsada: Olga Adamska, Dorota Chrulska, Bolesława Fafińska, Bożena Furczyk, Lidia Jeziorska, Katarzyna Sadowska, Krzysztof Bauman, Adam Dzieciniak, Zbigniew Filary, Sławomir Kołakowski, Dariusz Majchrzak, Jacek Piotrowski, Jacek Polaczek, Adam Zych
ANDRZEJ STASIUK – prozaik, dramaturg, poeta, a także krytyk literacki. Jedna z najgłośniejszych karier literackich lat ostatnich. Uhonorowany wieloma nagrodami, (m.in. nagrodą Fundacji im Kościelskich, 1995) wyrzucany ze szkół i imający się rozmaitych prac, właściciel niekonwencjonalnego życiorysu: w początkach lat osiemdziesiątych zaangażowany w ruch pacyfistyczny, zdezerterował z wojska i półtora roku spędził w więzieniu.
Współpracował z pismami wydawanymi przez animatorów literackiego "undergroundu" w Polsce. Niechętny literackim salonom i oficjalności - w roku 1987 wyprowadził się z Warszawy i zamieszkał na dalekiej prowincji, skąd przysyła swoje teksty do najpoczytniejszych i najbardziej prestiżowych gazet i czasopism, najchętniej do "Gazety Wyborczej" i "Tygodnika Powszechnego".
Debiutancki zbiór opowiadań "Mury Hebronu" (1992) przynosił zapis więziennych doświadczeń: obrazki z życia w celi, zapis nagiej, odczłowieczonej egzystencji w świecie, w którym rządzi siła i chytrość. Drastyczne opisy poniżenia oraz przemocy i zarazem patos połączony z liryzmem, sarkazm i artyzm, wyrafinowanie językowe, umiejętność poetyckiego skrótu - oto cechy prozy Stasiuka. Kolejne tomy prozy ugruntowały pozycję literacką Stasiuka. "Opowieści galicyjskie" (1994) to na poły fabularyzowane, na poły reportażowe obrazki z życia mieszkańców podgórskiej prowincji, ze świetnie podpatrzonymi realiami obyczajowymi w dobie transformacji ustrojowej, z wyraźnie zarysowanymi postaciami i perypetiami z ludowej ballady rodem, oraz z klimatem, w którym poetycki liryzm sąsiadował z brutalnością. Opowiadania pomieszczone w tomie "Przez rzekę" (1996) stanowiły kontynuację tak zamierzonego toku opowiadania i osadzone były w podobnych realiach. Tom prozy Stasiuka "Dukla" (1997) został nominowany do literackiej nagrody Nike'98, a opowiadania "Zima..." (2001) do nagrody Nike'2002.
"Mój manifest literacki? Pisać, skreślać, myśleć, patrzeć, słuchać, pisać i skreślać, skreślać, skreślać..." (Andrzej Stasiuk)
Źródło: www.polska2000.pl; Copyright: Stowarzyszenie Willa Decjusza, 2001